31108 Solina z ET22-516 dojeżdża do Stalowej Woli Centrum.
Archiwum – Jesień 2006
Martwy sezon jesienno-zimowo-wiosenny przełomu 2006 i 2007 roku rozpocząłem od… imprezy kolejowej, w dodatku w całkiem letnią pogodę. Tym razem padło na Kraków Płaszów – lokomotywownię, w której rozpoczynałem moje miłośnicze życie w roku 2002. To fajnie, że taką okazję uświetniła EP09-001, trochę szkoda że nie zachowano jej oryginalnego malowania.
Raz jeszcze miałem okazję zrobić kolejowe zdjęcia podczas małej, rowerowej wyprawy na LHS w Nowosielcu i drugi raz, kiedy chciałem wrócić ze studiów do domu, tylko niestety nie zdążyłem na pociąg. Albo stety, bo zamiast prosto do Przeworska, pojechałem do Łańcuta, gdzie zrobiłem ostatnie chyba jak na razie zdjęcie wagonowej osobówki na magistrali E30, a tym samym chyba ostatnie zdjęcie wagonów piętrowych wykorzystywanych tak jak trzeba. Październik to znowu Kraków i Dzień Kolejarza. Zaprezentowano tam takie nowinki jak EN57-2006, a ja nadrobiłem zaległości fotograficzne w dziedzinie SA104-001 oraz wagonów: sypialnego i biznes klasy. Na Prokocimiu spotkałem za to ostatnią EP09 (EP09-005), jaką udało mi się sfotografować w malowaniu fabrycznym, a także m.in. EU05-22, EP02-08, EU07-141 (czy ktoś jeszcze pamięta jej zdjęcie po rewizji na torze oporowym w Rozwadowie?), oraz EU07-238, która swoją służbę przedwcześnie zakończyła prowadząc wieczornego Hetmana w piątek 13 lutego 2004.
Zima była dość łagodna (nawet ja raz na zdjęcia wybrałem się rowerem, czego nigdy dotąd w grudniu nie robiłem), ale potem spadło też trochę śniegu. 25 stycznia 2007 postanowiłem wykorzystać piękną, zimową aurę na zrobienie w Rzeszowie zdjęcia SP32-147 (jednego z ostatnich egzemplarzy tej serii z oryginalnymi reflektorami) z pociągiem pospiesznym Bieszczady wyjeżdżającym ze stacji Staroniwa w stronę Jasła. Pech chciał, że przy ujemnej temperaturze i słabo naładowanych akumulatorkach, aparat odmówił współpracy, pozbawiając mnie tym samym raz na zawsze szansy uwiecznienia tej maszyny w planowym ruchu na Podkarpaciu. Ale nie dałem za wygraną, dzień później przełożyłem powrót do domu na weekend i plan zrealizowałem, choć już niestety tylko z SP32-205. Innym razem z powodu kłopotów z jedną jednostką, nie dojechałem ze Stalowej Woli do Rzeszowa. Najpierw mój pociąg mocno się spóźnił (dzięki czemu w obiektyw wpadła mi „zdawka” do Huty Stalowa Wola), potem stanął na dobre w Nowej Sarzynie. Był to jedyny taki incydent w czasie moich pięcioletnich studiów i nie podważył zbytnio mojej wiary w niezawodność kolei. 1 marca z Rzeszowa do Kolbuszowej wyruszył pociąg, inaugurując połączenia pasażerskie po częściowym przywróceniu ruchu na linii 71. Przywrócenie ruchu na linii lokalnej na Podkarpaciu – to jest coś, pomyślałem, i pojechałem na dworzec. Przed podstawieniem drugiej, uroczystej osobówki, musiałem się jednak ewakuować na zajęcia, ale już dwa dni później i ja przejechałem się po reaktywowanym odcinku.
W kwietniu ponownie przyszedł czas na rower i jako cel obrałem linię lubelską. Częstym gościem były na niej wówczas lokomotywy S200, prowadzące nią składy z Jaszczowa do Połańca, z oblotem składu w Rozwadowie.
W maju zaś cały Rozwadów świętował 120 lat, tylko podniosły nastrój jakoś mi się nie udzielał. Ciągle miałem i nadal mam w pamięci okres, nie tak znowu odległy, kiedy stacja tętniła życiem do późnych godzin nocnych, kiedy odjeżdżały z niej wypełnione po brzegi zespoły piętrusów, kiedy w sezonie zatrzymywało się tu nawet 7 par pociągów pospiesznych na dobę, kiedy można było stąd odjechać pociągami osobowymi w jedną z czterech stron kraju. Z kolei w bardziej odległych czasach, tych kierunków było w praktyce 7. Wtedy było co świętować, a teraz? Chyba tylko to, że stacja w ogóle jeszcze istnieje.
Raz jeszcze miałem okazję zrobić kolejowe zdjęcia podczas małej, rowerowej wyprawy na LHS w Nowosielcu i drugi raz, kiedy chciałem wrócić ze studiów do domu, tylko niestety nie zdążyłem na pociąg. Albo stety, bo zamiast prosto do Przeworska, pojechałem do Łańcuta, gdzie zrobiłem ostatnie chyba jak na razie zdjęcie wagonowej osobówki na magistrali E30, a tym samym chyba ostatnie zdjęcie wagonów piętrowych wykorzystywanych tak jak trzeba. Październik to znowu Kraków i Dzień Kolejarza. Zaprezentowano tam takie nowinki jak EN57-2006, a ja nadrobiłem zaległości fotograficzne w dziedzinie SA104-001 oraz wagonów: sypialnego i biznes klasy. Na Prokocimiu spotkałem za to ostatnią EP09 (EP09-005), jaką udało mi się sfotografować w malowaniu fabrycznym, a także m.in. EU05-22, EP02-08, EU07-141 (czy ktoś jeszcze pamięta jej zdjęcie po rewizji na torze oporowym w Rozwadowie?), oraz EU07-238, która swoją służbę przedwcześnie zakończyła prowadząc wieczornego Hetmana w piątek 13 lutego 2004.
Zima była dość łagodna (nawet ja raz na zdjęcia wybrałem się rowerem, czego nigdy dotąd w grudniu nie robiłem), ale potem spadło też trochę śniegu. 25 stycznia 2007 postanowiłem wykorzystać piękną, zimową aurę na zrobienie w Rzeszowie zdjęcia SP32-147 (jednego z ostatnich egzemplarzy tej serii z oryginalnymi reflektorami) z pociągiem pospiesznym Bieszczady wyjeżdżającym ze stacji Staroniwa w stronę Jasła. Pech chciał, że przy ujemnej temperaturze i słabo naładowanych akumulatorkach, aparat odmówił współpracy, pozbawiając mnie tym samym raz na zawsze szansy uwiecznienia tej maszyny w planowym ruchu na Podkarpaciu. Ale nie dałem za wygraną, dzień później przełożyłem powrót do domu na weekend i plan zrealizowałem, choć już niestety tylko z SP32-205. Innym razem z powodu kłopotów z jedną jednostką, nie dojechałem ze Stalowej Woli do Rzeszowa. Najpierw mój pociąg mocno się spóźnił (dzięki czemu w obiektyw wpadła mi „zdawka” do Huty Stalowa Wola), potem stanął na dobre w Nowej Sarzynie. Był to jedyny taki incydent w czasie moich pięcioletnich studiów i nie podważył zbytnio mojej wiary w niezawodność kolei. 1 marca z Rzeszowa do Kolbuszowej wyruszył pociąg, inaugurując połączenia pasażerskie po częściowym przywróceniu ruchu na linii 71. Przywrócenie ruchu na linii lokalnej na Podkarpaciu – to jest coś, pomyślałem, i pojechałem na dworzec. Przed podstawieniem drugiej, uroczystej osobówki, musiałem się jednak ewakuować na zajęcia, ale już dwa dni później i ja przejechałem się po reaktywowanym odcinku.
W kwietniu ponownie przyszedł czas na rower i jako cel obrałem linię lubelską. Częstym gościem były na niej wówczas lokomotywy S200, prowadzące nią składy z Jaszczowa do Połańca, z oblotem składu w Rozwadowie.
W maju zaś cały Rozwadów świętował 120 lat, tylko podniosły nastrój jakoś mi się nie udzielał. Ciągle miałem i nadal mam w pamięci okres, nie tak znowu odległy, kiedy stacja tętniła życiem do późnych godzin nocnych, kiedy odjeżdżały z niej wypełnione po brzegi zespoły piętrusów, kiedy w sezonie zatrzymywało się tu nawet 7 par pociągów pospiesznych na dobę, kiedy można było stąd odjechać pociągami osobowymi w jedną z czterech stron kraju. Z kolei w bardziej odległych czasach, tych kierunków było w praktyce 7. Wtedy było co świętować, a teraz? Chyba tylko to, że stacja w ogóle jeszcze istnieje.
Pokaż więcej
ST44-818 manewruje po stacji po natankowaniu. Na drugim planie zabudowania rozwadowskiej sekcji PLK, a na trzecim - rozwadowski klasztor.
Pociąg osobowy 32440 mija złomowisko przed Rozwadowem.
Osobowy 23445 zbliża się do rejonu Rozwadowa Towarowego.
Wnętrze należącego dziś do Kolei Mazowieckich, a niegdyś do DB Regio, szynobusu VT628-019. Jest znacznie bardziej kolejowe niż autobusowe, ale od współczesnych niemieckich standardów mocno już odstaje. Triebwagen można było dokładnie obejrzeć podczas tegorocznych Dni Transportu Publicznego.
Widok na wnętrze specjalnego, papieskiego 14WE-07. Siedzenia, reklamowane jako wygodne, są zbliżone do tych znanych ze starszych Solarisów.
A to modernizacja EN57 wykonana na zlecenie Przewozów Regionalnych. Regionalny pociąg, regionalny standard - trudno się do czegokolwiek przyczepić. Może przydałyby się jeszcze podłokietniki od strony okien...
Luksusowe fotele w sliperetce z Kiepury robią wrażenie. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że jest to najwygodniejszy wagon bezprzedziałowy drugiej klasy na świecie.
W tym roku flota PKP-InterCity wzbogaciła się wreszcie o salonkę, a raczej specjalny wagon konferencyjny. Wszystko mający, przeładny, specjalnie dla firm do wynajęcia.
Jeden z elektrowozów zaprezentowanych podczas Dni Transportu Publicznego - EP08-010 niecałe 3 miesiące po naprawie rewizyjnej.
A to dla kontrastu wnętrze wagonu Bd typu 111A Przewozów Regionalnych. Chciałbym móc w tym miejscu napisać, że wagon miał za zadanie pokazać, jak wiele się w tej firmie zmieniło za sprawą modernizacji taboru, ale niestety - taki standard wciąż straszy w znaczącej części pociągów pospiesznych tej spółki...
Żółte czoło w 2006 roku - EU07-466 przeciąga pusty skład przez Warszawę Gdańską.
Koleje Mazowieckie robią to na zielono - wnętrze robi się ładne, pozostaje niewygodne.
Oprócz wnętrza, modernizowane jednostki PKP-PR dostają nowe kabiny ze starym osprzętem. Po co - to wiedzą chyba tylko PKP-PR.
Podczas Dni Transportu Publicznego, po ponad czterech latach, odświeżyłem sobie w pamięci widok kabiny EP09. Była to też okazja do zrobienia nowego zdjęcia.
EP05-023 otwiera prezentowany „pociąg”. Za nią po kolei: EP08-010, EP09-024, zmodernizowany wagon restauracyjny WRdmnu, sliperetka Bdhmnu, WLABdmnu z Kiepury, Bd i 14WE-07.
Piękny, gładki przód 14WE-07, kursującego między Krakowem a Wadowicami.
„Cywilna” wersja 14WE - egzemplarz warszawskiej Szybkiej Kolei Miejskiej o numerze 02.
A to już (prawie) przeszłość. EN57-1900, pierwsza jednostka tej serii z tym czołem, w malowaniu, które już odchodzi w przeszłość...
Imprezowy VT627-104 wraca z kursu na Olszynkę Grochowską po moście kolejowym przy Cytadeli.
Malowanie Przewozów Regionalnych (stare już, zresztą) też można zobaczyć w Warszawie - EN57-1416 przyjechał z Działdowa razem z drugą, identyczną jednostką.
Drugi skład imprezowy - Pt47-112 z trzema salonkami - jeździł w tym dniu na Pragę.
Dla dwóch miłośników czekających przy torach nadeszła chwila najwyższego skupienia.
Teren lokomotywowni Kraków Płaszów w dzień otwarty. EU07-483 jest jednym z trzech elektrowozów, które można dokładnie pooglądać z zewnątrz i od środka.
Ostatnie chwile odpoczynku EP09-001. Zaraz zaleje ją fala dzieci i zachowujących się jak dzieci Miłośników Kolei. W ruch pójdą pantografy, syreny, oświetlenie zewnętrzne i wewnętrze oraz wszystko inne, co można włączyć i wyłączyć.
Poczciwy „bysio” - ET22-721.
W Krakowie Płaszowie trzymane są też salonki Przewozów Regionalnych.
Wytoczona przed płaszowską szopę SM31-126 też sporo przeszła tego dnia.
Autor strony za nastawnikiem EP09-001. Tak jak ponad 4 lata temu, tylko ponad 4 lata później... Autor zdjęcia: Bartłomiej Samojeden.
EP09-031 w hali lokomotywowni Kraków Płaszów.
SM30-081 w tej samej hali.
EP09-001 już drży przed następną grupą zwiedzających.
Pociąg osobowy 23439, czyli EN57-867 w paleozoicznym malowaniu, opuszcza Nisko.
Długi i ciężki, jak to na LHS, pociąg towarowy przetacza się przez Nowosielec tamując na chwilę (również długą) ruch na krajowej 19-tce.
Może trudno w to uwierzyć, ale to słynny Józef Chełmoński z Kijowa do Krakowa, dziś w zestawieniu EU07-076+Adu+Adu. Pociąg jest obsługiwany podobnym składem, odkąd PKP-InterCity musiały wycofać wagony z systemem SUW 2000.
Osobówka relacji Przemyśl Główny - Rzeszów, zestawiona z ET22-350 i trzech piętrusów z Görlitz, wjeżdża „na tor przy peronie” w Łańcucie.
Nowa, już w pełni „barowa” elewacja byłego dworca Stalowa Wola. Zniknął zegar, zniknęły tabliczki z nazwą przystanku, pojawiła się ogromna reklama...
W normalny (z wyjątkiem temperatury), listopadowy dzień, normalny EN57-1075 jako jedna z wielu osobówek z Tarnobrzega do Przeworska zbliża się do miejsca ze zdjęcia wyżej. Tymczasem za niecały miesiąc wejdzie w życie nowy rozkład jazdy i pasażerowie tych pociągów z odcinka Rozwadów-Tarnobrzeg spotka niemałe rozczarowanie.
Z okazji Dnia Kolejarza, przy peronie I krakowskiego Dworca Głównego, zorganizowano wystawę różnych rzeczy. Ekspozycję lokomotyw rozpoczyna SM30-081.
EN57-2006, w odróżnieniu od np. EN57-2031 pokazanego na DTP w Warszawie, został zmodernizowany przez zakłady PESA Bydgoszcz. Oznacza to, że ma np. ciemniejsze ramy okien czy nieco inne fotele (kilka zdjęć niżej).